آن اسكندر كه بدشمنى و بد گفتن او مشهور بود بگرفتند ، و بنزديك او آوردند ، اسكندر ازو عفو كرد . بعضى نديمان اسكندر گفتند : اگر من « 1 » تو بودمى او را بكشتمى . اسكندر گفت : چون من تو نيستم او را نميكشم . ( 35 ) قال خالد بن صفوان : رايت رجلا يشتم عمرو بن عبيد ، فما بقّى شيئا . فلمّا سكت ، قال له عمرو : آجرك اللّه على الصّواب ، و غفر لك الخطاء ! قال خالد : ما حسدت على شيىء حسدى له على حلمه و كلمتيه « 2 » . ترجمه : خالد بن صفوان گويد : مردى را ديدم كه عمرو عبيد را دشنام ميداد ، چنان كه هيچ باقى نگذاشت . چون خاموش شد ، عمر گفت خدا تو را بر صواب مزد دهاد ، و خطاى تو بيامرزاد ! خالد گفت : بر هيچ چيز حسد نبردم چنان كه بر حلم او و آن دو كلمه كه بگفت . ( 36 ) اذا كان الانسان مغضبا لم يردّ عنه اللّسان الّا الخطاء ، كما انّ البحر الهائج لا يسلم عنه من السّفن الّا الواحد بعد الواحد . ترجمه : چون مردم خشم گيرد زبان از او ادا نكند الا خطا ، چنان كه از درياى آشفته خلاص نيابد هيچ كس الا بنادر يكى بعد از يكى . ( 37 ) قيل : حبس صديق لديوجانس ، فدخل على الاسكندر و قال : ان كان فلان مسيئا فهب ذنبه لى « 3 » ، و ان كان بريئا ، فكن انت اولى بتخليته ! قال الاسكندر : يا ديوجانس ! انّ العفو

--> ( 1 ) - اصل : ما . ( 2 ) - الحكمة الخالدة ص 129 . ( 3 ) - اصل : بى .